Jozef Hubertus Alphonsus Heuts, daar stuitte ik op in de lijn van Maria Helena Delahaije geboren 11-2-1805 en getrouwd met Leonard Joseph Willems dus gewoon een afstammeling van een Delahaije. Alphons Heuts is getrouwd met Josephina Pisters en zij is in 1917 geboren. het Huwelijk vind plaats in Maastricht Jozef Hubertus Alphonsus Heuts is de jongste in een gezin van 7 kinderen en hij is het enige jongetje. in tegenstelling  met 2 zussen die boven hem komen en die respectievelijke 89 en 82 jaar oud worden, kom hij al in 1963 te overlijden en hij was toen 50 jaar. Hij woonde in Kerkrade. Dat zette me aan het denken. Toch maar eens gaan zoeken op Delpher of hij niet toevallig in de krant staat. en jawel hoor Hij was Koster van de Parochiekerk Maria Onbevlekte ontvangenis in Terwinselen en hij had 2 kinderen Mariet Is volgens mij net zo oud als Magda en Alfonsje deze jongen was blind. 

Ik zie hem nog naar de kerk lopen elke morgen als ik om 7 uur naar de Kerk ging. Ergens waren we ook nog familie.De wereld is klein. 

Mariet ben ik nog eens tegengekomen. Ze woonde niet zover van me af toen ik op het Aarveld woonde. Ik heb een fotoboek van haar gekregen. 

 Ik ben begonnen in boek 6b hoofdstuk 10. 

Thomas Reiners Lahaije trouwt met Margaretha Beuth en krijgen 10 kinderen. Een van de kinderen is Amelie Joanna Josepha Lahaye. ze trouwt met Jean Guillaume Leurs of Loers

omdat ik de geboorte datum niet heb van Amelie vraag ik die aan Gemini. ze is geboren 20-2-1781 in het boek staat 1780. ik vraag voor de zekerheid de geboortedatum van Jean Guillaume en die verschilt met het boek en met openarch. ook de ouders van Jean Guillaume zijn anders. ik vraag Gemini om opheldering.  Hij gaf me dit antwoord.

1. De Jean Guillaume van Pierre en Helene (Open Archieven)

• Geboorte: 16 februari 1761 in Born.

• Overlijden: 19 februari 1836 in Born.

• Echtgenote: Deze Jean Guillaume was getrouwd met Maria Sibilla Sijben (gehuwd op 19 oktober 1784).

• Verwarring: Omdat hij ook in Born woonde en dezelfde naam had, koppelen zoekmachines hem soms foutief aan Amelie Lahaije, maar hij was een generatie ouder (hij was al 45 toen uw Jean Guillaume trouwde).

2. De Jean Guillaume van Amelie Lahaije (Uw voorouder)

• Geboorte: 24 juli 1777 in Born.

• Ouders: Joannes Wilhelmus Leurs en Cornelia Pijls.

• Huwelijk: 4 oktober 1806 met Amelie Joanne Josepha Lahaije.

• Overlijden: 25 november 1848 in Born.

Hoe weet u zeker wie de juiste is? In de huwelijksakte van 1806 tussen Jean Guillaume Leurs en Amelie Lahaije staat letterlijk:

"...Jean Guillaume Leurs, oud 29 jaar, geboren te Born op 24 juli 1777, zoon van wijlen Jean Guillaume Leurs en Cornelia Pijls..."

 Ik ben eens met Gemini aan de slag gegaan over Jean Guillaume Crutzen en Arnold Honger. 

Jean Guillaume is geen 102 jaar geworden. hij is naar alle waarschijnlijkheid omgekomen in de slag met Rusland, want in het archief van Parijs staat hij als vermist. 

De naam Honger en Hongre is het zelfde. Zeker het feit dat ze steenhouwers waren speelt een grote rol. Het waren gastarbeiders die als vaklui vanuit andere landen gehaald werden om hier Kerken en kastelen op te knappen. Het slavische uiterlijk wat we hebben, is afkomstig van Anna Maria Hunger of Hongre 

dit schrijft Gemini er over:

In de 17e eeuw kwamen gespecialiseerde steenhouwers en beeldhouwers uit Centraal-Europa (het huidige Hongarije, Slowakije en de Oostenrijkse erflanden) massaal naar het westen. Ze stonden bekend om hun vakmanschap in hardsteen en marmer.

Hier is wat ik heb kunnen vinden en hoe je verder kunt:

• 1. De "Hongaarse" Steenhouwers in de regio Luik/Aken

  Rond 1650-1700 was er een grote vraag naar tailleurs de pierre voor de wederopbouw van kerken en kastelen na de Dertigjarige Oorlog en de Franse invasies.

  • In de archieven van de Corporatie van de Steenhouwers (Métier des Maçons et Tailleurs de Pierre) van Luik en Aken duiken vaker buitenlandse gezellen op.

  • De naam Le Hongre werd in de gildenregisters vaak gebruikt als een soort vaknaam voor deze Centraal-Europese specialisten voordat ze een vaste familienaam aannamen.

  2. De connectie met Gemmenich

  Gemmenich ligt in de buurt van de belangrijke kalksteen- en zandsteengroeven. Steenhouwers waren vaak verbonden aan specifieke werven.

  • Omdat je Arnold Hunger (ca. 1679-1762) als steenhouwer hebt geïdentificeerd, is de kans groot dat hij zijn opleiding heeft gehad in een van de grote steden (Aken of Luik) en zich daarna als meester in Gemmenich heeft gevestigd.

  • In de regio Montzen/Gemmenich was de familie Hunger generaties lang betrokken bij het kappen van grafkruisen en bouwstenen.

  
  

Ik had ook nog een zeer slechte foto van Albert met Frida. 

kijken wat me nog meer kunnen toveren met     AI

Gerard du Bruin is een afstmammeling van  Maria Gertrudis Delahaije geboren 14-6-1804 overleden 11-12-1879 als je de vrouwelijke lijn dan verder afgaat kom je bij Gerard du Bruin uit. 

Maria staat in boek 6b blz 142

Het gedicht is van zijn zus Frederika (Frida) du Bruin aan de zoon van Gerard du Bruin, die ook Gerard du Bruin heet.

Je vader was allang een statenloze
in ’t blijde uur, toen jij het leven zag
‘k Zie hem nog voor jouw wieg staan met zijn broze
gestalte, en ik zie de rode vlag.

Waarmee hij ver daarvoor vertrok naar Spanje
Hij was zachtmoedig, doch hij koos voor het front
der strijders tegen ’t moordend allemanje
Verslagen kwam hij terug, dubbel verwond …

Vermomd in jas en een dwaas herenpetje
Wie hielp een statenloze in die tijd?
Er kwam een nieuw vies woord, een smerig wetje:
’t BEVRIENDE staatshoofd en NEUTRALITEIT.

Dat woord sloeg klauwen uit: Vermeende vrinden
sloten dat vunze non-agressiepact
De laffe moordenaars zouden hem vinden
In ’41 is hij opgepakt.

En naar dat oord gebracht, waar geen verweer is,
Zijn magere hand gebald in macht’loosheid
Misschien wel door dezelfde louche smeris,
Die bleke burger vol gehoorzaamheid.

Je vader was geen vechter, geen gespierde,
Tegen het fascisme stelde hij zich te weer
Toen jij in ’45 vrijheid vierde,
Met al je vriendjes, was hij er niet meer

Gedicht over Spanjestrijder Gerard du Bruin Amsterdam 1912 – Neuengamme 1942

Overlijden

 De tak Crutzen werd maar even aangetipt in verborgen verleden van Eva Crutzen, staat ze dan in mijn stamboom, ja dat wel, maar ze is geen familie. Ze is wel familie van Paul Crutzen de Nobelprijs winnaar. 

Dat is ook wel een interessante familie. Komen overigens van Hombourg. 

Patelsky heeft er ooit een artikel over gemaakt. Moet ik nog eens gaan opduikelen. Want dat heb ik. 

 Een ongeluk zit in een klein gaatje zeggen ze en dat is zo. Op 2 november viel ik over een zakje van Picnic.ik kon niet meer opstaan. Via de Applewatch, die overigens niet uit zichzelf belde, wat wel moet, kon ik mijn buren bellen. Die hebben me overeind geholpen. Maar ik kon niet lopen. Mijn bureaustoel er bij gepakt en toen ben ik gaan zitten, het gebeurde het ‘s morgens. De huisartsenpost gebeld, want 2 november was een zondag, nadat ik honderden vragen had beantwoord, kon ik komen. De bureaustoel naar de auto van mijn buurman. Het linkerbeen er ingewrongen, want daar was ik op gevallen naar het ziekenhuis. Na een onderzoek op de huisartsenpost werd ik naar het ziekenhuis gereden. Mijn buurvrouw is de hele dag bij me gebleven. In het ziekenhuis, kreeg ik eerst 1000 mg paracemol daarna kortdurende morfine en toen dat niet hielp langdurig morfine en dat werd me bijna fataal. In het ziekenhuis werd besloten een röntgenfoto te maken en een CT-scan van het hoofd. Nadat de foto gemaakt was, wat met hevige pijn gepaard ging werd ook besloten om een CT-scan van mijn heup te maken, ik lag toch al in de tunnel.  Daar kwam uit dat ik mijn schaambeen gescheurd had en een stukje van van het bekken. Ik heb naderhand de foto gezien het schaambeen was gewoon gebroken, maar omdat ik er niet op was gaan staan was het gewoon op zijn plek blijven zitten. Waardoor een operatie overbodig werd. Eigenlijk moest ik 1 nacht in het ziekenhuis blijven, maar dat ging niet, omdat er geen eten voor een veganist is. Tja Zuyderland.  Thuis ging ik van de wereld af. Toen ik bij kwam stonden 2 ambulance broeders naast me met allerlei apparaten in hun handen. Ik moet toch nog eens aan mijn buurvrouw vragen wat er gebeurt was. Ik heb 3 dagen in mijn Stressles geslapen. Bijna niks gegeten, de buurman, die kok is, heeft voor me gekookt. Mijn hond verbleef ook bij de buren. Na 3 dagen kwam pas de thuiszorg op gang. Dat wat het eerste moest, kwam pas na 6 dagen, de poepstoel. Het halve huis werd onder de terrasoverkapping gezet, want ik moest plaats hebben voor een bed en voor de rolstoel.  Er kwam ook nog een trippelstoel bij, zodat ik zelf kon koken. Een flexobed ging niet, wachttijd 1,5 maand. Dan moest ik weer kunnen lopen vond ik. Ik ben gaan proberen om zelf uit dat bed te komen mijn linkerbeen moest dan weer kunnen buigen uit zichzelf. Elke nacht met hevige pijn gepaard geprobeerd om die knie weer gebogen te krijgen en na 2 weken lukte dat. Ik moest ook nog op mijn wc kunnen komen. Mijn wc werd verhoogd en samen met mijn ergotherapeut hebben we dan een manier gevonden. Mijn thuiszorg kon stoppen, na 3 weken. Met veel verdriet nam ik afscheid, want het was elke dag het lichtpuntje, de lieve mensen van de thuiszorg over de vloer te krijgen. Maar goed ik wilde voor 18 december weer kunnen lopen, want dan had ik een afspraak in het mumc voor mijn allergieën.  Ik kreeg wel nog gezegd, dat ik de enige was die zich niet liet hangen. 

In de tussentijd was ook Nicole de fysiotherapeut die ik al 23 jaar heb bij me geweest en we hadden oefeningen afgesproken en ik had er zelf nog wat verzonnen.  11 november was ik nog in het ziekenhuis geweest voor een foto. Het was al het helen, de specialist vond dat uitzonderlijk.  Dat duurde normaal veel langer. Zei hij. 1 maand later liep ik weer. Werd het bed weer verwijdert en kwam alles weer in de normale toestand. 3 dingen heb ik nog pijn in mijn lies als ik wandel, maar dat gaat wel over denk ik dan maar en een gevoelloos gedeelte in mijn rechterbeen. Er zal wel ergens nog een zenuw knel zitten. En ik heb nog het meanderslot en  de verhoogde wc. Deze week worden foto’s gemaakt en als alles goed is gaan de laatste stukjes ook weer weg. Dan is alles weer “normaal’

Mijn speciale dank gaat uit naar Heidi en Michel, naar Corine die voor mijn en mijn hondje gezorgd hebben. En naar Saskia die me de fotoboeken van Mariet gebracht heeft, zodat ik wat te doen had. 

En naar al die mensen die, me gemist hebben me beterschap wenste als ze Heidi of Corine tegen kwamen met mijn hondje. 

 Boek 7a en b is uit. Nu moet ik weer gaan zoeken waar ik gebleven was in boek 6. Want door een huwelijk tussen Delahaye en Lahaye was ik in boek 7 terecht gekomen. Ik heb nu bijna 39.000 mensen in de stamboom staan. Doordat ik de vrouwelijke lijn doe, zijn nog 2 stukjes die achteraan in boek 7b staan toegevoegd aan de stamboom. Boek 8 is een aparte stamboom, maar ook daar zal wel ergens een koppeling zijn, daar ben ik van overtuigd. Maar die kan ik altijd nog koppelen.  We hebben nog ff wat te doen.  

 Ik kreeg gisteren een paar bidprentjes die betrekking hadden op de familie Souren en de familie Frederix. en bij de familie Frederix stond een Anna Gouders die weduwe was van Siem Frederix. Bij het RCL van Maastricht vond ik het huwelijk. de namen moesten zijn Anna Barbara Gouders en Simon Johan Frederix. bij het huwelijk staan altijd de ouders en beide ouderparen had ik al. Simon Johan blijkt de jongere broer te zijn van Wiel Frederix de vader van Leon en Peter. die met Tante Net getrouwd was. Anna Barbara blijkt een nichtje te zijn van haar tante Anna Barbara Gouders die met Jan Joseph Hubert Crutzen getrouwd was en die Jan Joseph Hubert is een broer van mijn Opa Hubert Paul Crutzen. De kinderen van Jan Joseph Hubert zijn Paul Crutzen mijn kapper in mijn jeugd die op Chevremont woonde en Professor Cortini, wat een artiestennaam is die met goochelen het kamp in Birma wist te overleven in WOII. 

We leven in een kleine wereld, en de familiebanden zijn vaak korter dan we zelf denken te weten. 

 Petrus Romanus Sonneville trouwt met Maria Catharina de la Haye. Hoofdstuk 12 boek 7. Maria Catharina komt met 37 jaar te overlijden en dan trouwt hij nog met Rosalie Maria Hubertina Faulhaber.

Met zijn eerste vrouw krijgt hij 7 kinderen waarvan er 3 als kind te komen overlijden. met zijn tweede vrouw krijgt hij 3 kinderen, waarvan er 1 komt te overlijden.  Petrus Romanus was de graveerder en ontwerper van Spinks Ceramique  van Peter Ragout in Maastricht. zijn zoon Joseph Emmanuel Eduard volgt hem op. zijn moeder is Maria Catharina de la Haije. Peterus Romanus heeft zelfs een Wikipedia bladzijde en het boek besteedt er totaal geen aandacht aan. dat is echt schandalig als je het mij vraagt. Vrouwen tellen blijkbaar niet bij de makers van het boek. 

https://nl.wikipedia.org/wiki/Pierre_Sonneville

 Michaël Schoon is een zoon van Simon en een kleinkind van Gertrudis Lahaye die geboren is in 1851 en overleden is in 1920. Michaël trouwt eerst met Susanne Benedictus, maar dit meisje komt in 1936 te overlijden. in 1938 trouwt hij met Maria Humblet en die had ik al in de stamboom staan en als ik die Maria Humblet terug vervolg kom ik wederom uit bij dezelfde stamvader. het onderling trouwen bij de Lahaye uit boek 7 is enorm. maar nogmaals dat kun je alleen maar vinden door de vrouwelijke lijn te doen. de kindersterfte is ook enorm ook na 1928 de uitvinding van de penicilline.  

Ik heb al eens eerder vertelt dat ik in tegenstelling van de boeken, ook de vrouwelijke lijn doe. Die vrouwelijke lijn levert vaak verrassende ontdekkingen.  Zo stuitte ik op de familie Schaufele. Op Johan Ferdinand Schaufele die getrouwd is Maria Catharina Bouwmans. De oma van Maria Catharina is Gertrudis Maria Lahaije die getrouwd is met Reinier Francis Bouwmans. Aangezien ik de overlijdensdatums niet vond ben ik opzoek gegaan in Delpher, of ik iets kon vinden en stuitte op een overlijdens advertentie van de Familie Stams. Maria heb ik ook maar vast een mail gestuurd met de vraag of dat familie is. In een andere advertentie vind ik de overlijdensadvertentie van Johanna Maria Beckman. De moeder van Ferdinand, maar in die zelfde advertentie staat eerst Terwinselen en dan Leclair-Schaufele, dat moet ik dan verder onderzoeken want dat zou de Leclair van de Maarstraat kunnen zijn en inderdaad het is Frans Laurentius Leclair die geboren is in Heerlen, maar een doodgewone bankwerker was en getrouwd was met Cornelia Berendina Schaufele die geboren is in 's Gravenhage de vader was in 1936 een caféhouder, maar voor die tijd staat er iedere keer zonder beroep. De kinderen zijn in allerlei plaatsen in België, Duitsland en noord Nederderland en Gelderland geboren dat je de indruk krijgt dat het zigeuners of zwervers waren. Zo zie je maar weer, dat mensen die menen wat meer te moeten voorstellen vaak niks voorstellen.  Nu komt de naam Leclaire al eens eerder voor in de stamboom, maar zover ik zie is dat geen familie. 

 De familie Delahaye waren dan wel 14 nog levende kinderen, maar binnen die familie had je natuurlijk kliekjes. De 2 jongste zussen waren 4 handen op 1 buik, ze trouwde niet alleen samen, maar bespraken ook veel samen. Dan had je het Terwinselen kliekje. Tante Maria en Tante Bertha allebei met kroost, hoewel we de oudste kinderen van tante Maria en Bertha niet vaak te zien kregen. Het oudste kleinkind, dat was Emmie Hoen was 16 jaar ouder als ik was. Maar zo de kinderen van mijn leeftijd en jonger zagen elkaar regelmatig op de vele communies die er waren. Ome Rim was niet alleen de fotograaf maar ook vaak de peetoom van een boel kinderen. Wij hadden 7 kinderen. In ons gezin kwamen de ooms en tantes aan de beurt als peetoom of peettante bij mij. Mijn oudste zussen hadden beide oma’s maar ik begon met ome Rim en tante Tila. En als er dan een feest was, dan kwamen ze met het hele gezin. Om de kroost een hele dag bezig te houden, werd er gewandeld en veel gespeeld en dat is terug te vinden op al die foto’s die Rim maakte.  Dan wordt je ouder, iedereen gaat zijn eigen weg. Van de kinderen van weleer blijven alleen de herinneringen en als je dan weer eens een foto ter hand neemt zie je ze weer altijd voor je. Dan komen al die lieve tantes en ooms te overlijden, je gaat naar ze toe naar de begrafenissen om met anderen de leuke tijd te koesteren. De herinneringen voor even levend te houden en als de laatste overleden is heb je alleen nog ons zelf. Maar nu is men aan onze generatie begonnen. Aan de kinderen van tante Maria, Bertha, Net, Tila, Tiny, en oom Rim. 

Truus, Mathieu en nu Frans zijn onze leeftijdsgenoten. Mariet en Bertha, waren van de ouderen kinderen, ook Emmie en Annie en Jo en die van ome Sjeng. Het langzaam afkalven van onze generatie van ons kliekje is begonnen. 

Wij zijn aan de beurt.

Kijken of ik nog wat kan slapen, of ik de herinneringen  aan de tijd dat we nog kinderen waren te dempen.  

 Ik krijg zojuist het bericht dat Frans Habets is is overleden. Frans is de oudste zoon van Tante Tila. Tante Tila was mijn peettante. Frans was 2 jaar jonger als ik ben en ik ben hem vaak in mijn jeugd tegen gekomen als ik met mijn fietsje naar Ubachsberg reed om bij mijn tante op bezoek te gaan. Van Frans heb ik ook vernomen waarom ik zo in de watten gelegd werd als ik bij mijn tante was. Ze wist hoe zwaar ik het had thuis. Het heeft me toen enorm geholpen om mijn zelfvertrouwen terug te vinden. 

Hij heeft ook de stamboom gemaakt van de familie Habets.  Alleen mijn naam klopt niet meer. de laatste bewerkingsdatum is 2011 en toen was mijn label nog niet verandert. 

Frans is van mijn onze generatie en dat komt aan. 

Ik wens zijn familie zijn vrouw en kinderen zijn broer en zussen zijn neven en nichten heel veel sterkte toe en laten we de mooie herinneringen die we hebben van Frans koesteren. 

Viviënne

 Ik was vandaag, gewoon op de bonnefooi naar Vaals gegaan, en gebeld bij Jean. Jean is de zoon van Joseph Crutzen en Tiny Hermans. 

Ik kan me nog herinneren dat ik met mijn vader naar Vaals ging. Dan gingen we overal ff langs. Want in de Bosstraat en om het hoekje woonde alle Crutzens. Naast Tiny woonde Leunisen Crutzen. Of je nu een afspraak hebt of niet, je bent altijd welkom. Ze veranderen niet. Generaties verder nog niet. Je blijft altijd welkom, of je nu van geslacht verandert of niet. Ze kijken naar de persoon. Het is iedere keer weer een warm bad, waarin je terecht komt. 

Ik heb van Jean een paar albums mee gekregen, die ik scan en dan weer terug gaan. Op een van de foto’s heb ik de dubbelganger van mijn vader ontdekt. Ik denk dat dit mijn opa is.  Het geeft een totaal ander beeld. Ik kan best begrijpen, waarom mijn oma, ondanks het grote leeftijdsverschil met hem trouwde. Hij was dan wel 45, maar zo zag hij niet uit. En het jonger uitzien, dan wat ik ben, komt van mijn opa Hubert Paul Crutzen. 

Het kamp waar mijn vader het altijd over had, was geen gevangene kamp, maar een legerkamp. Tussen 1914 en 1918 zijn 200.000 Nederlandse jongens opgeroepen om bij een eventuele uitbraak van de oorlog, het land te verdedigen. Ik heb het nationaal archief gevraagd of daar namenlijsten van zijn, zodat ik mijn theorie bevestigd krijg. Uit verveling maakte hij houten vogels voor zijn medesoldaten. Ik heb nog zo’n houten vogeltje.

Het enige beeld dat ik van mijn opa had, was een dikke gezette man. Maar dat was hij niet. Hij was een mooie knappe slanke kleine man, die bij mijn oma paste. En dat “graad inge italieeender wat ze van mijn vader zeiden, is ook beslist ook op hem van toepassing. 

Bij het archief dat ik gekregen heb van Peter Joseph Hubert Dela Haye zat ook zijn stamboom en die gaat terug tot ongeveer 1265, als het klopt, dat Styne Moulond ook getrouwd is geweest met Johannes Dortant Schepen in Heerlen en dat laatste is goed, Johan Dortant was inderdaad in 1479 schepen in Heerlen.

Het zou me niet verwonderen dat deze stamboom de grondslag is geweest voor de boeken van de familie Delle Haye, helaas staat hij niet vermeld.  

 Zijn de relaties die ze voor hun huwelijk van die Lahaije, Delahaye enz hadden.  Vroeger was het immers zo, dat je geen sociale voorzieningen had. Dus als een vrouw alleen kwam te zitten met een stel kinderen, dan moest ze op zoek naar een man, die het geld binnen haalde, om niet in de armoede te belanden en zo was dat ook met de man wiens vrouw kwam te overlijden. Wie moest de kinderen verzorgen, hijzelf, was de kostganger. 

Als voorbeeld Maria Helena Meijer of Meyer, zoek altijd op alle tweede de versies. Ze trouwt met Mathijs Lahaije. Op 4 juni 1919. Hij is 38 en zij 43. De kous af zul je zeggen. Het boek heeft het over het huwelijk voor Mathijs die mevrouw Meijer had. Met meneer Hermans. In dat huwelijk was ze 38 jaar. Toch al ietwat oud. 2 kinderen kent dat huwelijk eentje overleden. Nu is Mathijs ook al eens getrouwd geweest met een mevr. Hermans en beiden hebben de zelfde ouders, dus een familie oplossing om een verzorgster te hebben, voor de kinderen van Mathijs. Maar bij de overlijdensakte van mevr. Meijer staat ook nog een van der Linden. Uit dat huwelijk worden 11 kinderen gebaart, waarvan er 6 vroegtijdig overlijden. Om het nog ingewikkelder te maken, trouwt Noël Lahaije met Annette van der Linden, uit het eerste huwelijk van mevr. Meijer. Annette was 17 jaar. Die konden blijkbaar niet van elkaar afblijven, waar 2 gezinnen noodgedwongen bij elkaar in een huwelijk gaan, om te kunnen overleven. 

Stamboom maken is het vertellen van verhalen, niet alleen zo maar een paar getallen opschrijven. 

 Op deze blz onderaan trouwt een Lahaye met een Lahey , maar waar die Maria Louisa Lahaye vandaan komt vertelt het boek niet. Terug vervolgt hebben ze dezelfde stamvader. 

Eén van de voorvaderen van Maria Louisa is Johan Henricus Lahey IVB in boek 7. Geboren 27-7-1765. Getrouwd met Theresia Loffé in het boek worden 2 kinderen vermeld. Ik vond er 7. In die tak zit nog een huwelijk waar een Lahey met een Lahaye trouwt, daar stuit ik op een alleen staande  moeder. Barbara Lahaye. 

Alles wordt veroorzaakt door het feit dat men niet de vrouwelijke lijn heeft gedaan. De vrouwelijk lijn geeft pas weer hoe de familie in elkaar steekt en wie met wie omgaat in welke kring leeft men.